Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Spis treści

APT jest jest wygodnym narzędziem, z prostą składnią, tak więc opanowanie go nie powinno sprawiać wiele problemów nawet początkującemu użytkownikowi Ubuntu. Omówię, jak dodać repozytorium do systemu za pomocą konsoli, jak zaindeksować zawartość repo, szukać i zaktualizować system.
Repozytoria są przechowywane w pliku /etc/apt/source.list. Edytując ten plik dodajemy wiersz APT tak jak go wstawialiśmy w Synaptic'u. Po prostu wklejamy go gdzieś w pliku i dokonujemy aktualizacji zawartości repozytoriów. Pamiętajmy, że aby edytować ten plik musimy posiadać uprawnienia administratorskie, jak przy uruchamianiu Synaptic'a. Czyli polecenie edytowania poprzedzamy poleceniem sudo. Np.:
sudo gedit /etc/apt/source.list
Po edycji i zapisaniu pliku. Wpisujemy polecenie aktualizacji repozytoriów.
sudo apt-get update
System odczyta nową zawartość pliku source.list i ściągnie listę plików z tego repo. Jeśli chcemy dokonać aktualizacji systemu czy pakietów wpisujemy:
sudo apt-get upgrade
Jak mówiłem składnie polecenia apt-get jest prosta i jeśli mamy zanstalowaną polską pomoc, to wpisując same polecenie bez parametrów uzykamy pozostałe parametry, które możemy użyć. Jedną z ważniejszych opcji jest instalowanie programów:
sudo apt-get install <nazwa pakietu>
Oczywiście musimy znać nazwę konkretnego pakietu. Jeśli nie wiemy jaka ona jest możemy ją poszukać. Do tego służy polecenie:
apt-cache search <szukana fraza>
APT posiada również inne opcje, które są również w menu Pakiet w Synaptic'u. Np.:
  • remove - usuwanie pakietów
  • autoremove - usuwanie osieroconych pakietów, pozostałości po odinstalowanych programach
  • purge - usuwanie pakietów wraz z ich konfiguracją (usuwa konfigurację z katalogu /etc, ale nie ustawienia z katalogu domowego)
  • source - ściąganie źródła programu
  • dist-upgrade - aktualizuje dystrybucję, jeśli nowa jest dostępna
  • autoclean - czyści pamięć podręczną APT.
A co ze dodawaniem kluczy publicznych, mógłby ktoś spytać. A od tego istnieje polecenie apt-key. Składnia polecenia jest następująca:
apt-key <akcja> <klucz>
Za akcję możemy wstawić następujące opcje:
  • add - dodaj klucz do bazy, po tej opcji dodajemy ścieżkę dostępu do pliku klucza.
  • del - usuwamy klucz z bazy, po opcji dajemy numer identyfikacyjny klucza.
  • export - eksportujemy plik klucza na konsole. Jeśli chcemy skierować dane do pliku dajemy:
sudo apt-key export [numer klucza] > plik_klucza.asc
  • Plik o nazwie plik_klucza.asc zostanie stworzony w bierzącym katalogu (w razie błędów z zapisem pliku, sprawdź czy masz uprawnienia do zapisu w bieżącym katalogu).
  • list - wyświetla listę zainstalowanym kluczy publicznych do repozytoriów.
To są podstawowe opcję, które na początek powinny nam w zupełności wystarczyć. Jest w systemie jeszcze jeden menadżer pakietów. Nazywa się Aptitude. ApititudeJednak jego toporny interfejs pseudograficzny na pewno zniechęci początkujących użytkowników Ubuntu. Aczkolwiek jeśli się go już opanuje i znajdziemy się w sytuacji kiedy nie mamy środowiska graficznego może trochę ułatwić życie.
Z tych trojga menadżerów moim ulubionym jest Synaptic. Interfejs tego programu jest przemyślany i wygodny. Łatwo wyszukuje się w nim pakiety i informacji o nim. Jak dla mnie jest to podstawowe narzędzie do zarządzania oprogramowaniem na komputerze.

Spodobało Ci się? Udostępnij, przypnij, podziel się z innymi:


Wykorzystanie zawartości tej strony w celach komercyjnych bez zgody autora jest zabronione.
Jeśli wykorzystujesz zawartość tej strony w swoich artykułach, podaj jako źródło adres URI tej strony. Google+
Creative Commons License