QkiZ.pl: Archiwum

Mój poprzedni telefon (LG Cookie) coraz bardziej uprzykrzał mi życie. Stwierdziłem, że dotykowe telefony nie są dla mnie, wole pod palcami czuć prawdziwe klawisze i chyba nie przekonam się do "wirtualnego dotyku". Postanowiłem pójść w drugim kierunku - telefon z pełną klawiaturą. Wybrałem Nokię E63. Recenzja i integracja z Ubuntu.

Telefon wyglądem przypomina swoją starszą siostrę Nokię E71. Tyle, że ta jest plastikowa. Tylna część obudowy w dotyku przypomina gumę i zachowuje się tak. Nie ślizga się w ręce. Mimo że wiem, że to plastik dobrze leży w dłoni. Wyświetlacz jest w pozycji horyzontalnej, po kilku telefonach z wertykalnym ustawieniem trochę na początku wydaje się dziwnie, ale idzie się szybko przyzwyczaić. Rozmiar wyświetlacza to 320x240, 16 milionów kolorów. Zajmuje lekko ponad połowę długości telefonu.

Druga połowa to konfigurowalne przyciski funkcyjne, pełna klawiatura i układem qwerty. Prawy bok komórki jest pusty, nie ma żadnych przycisków, ale aż się prosi aby były tam umieszczona regulacja głośności. Po lewej stronie jest tylko miejsce na wetknięcie kabla transmisji danych i kartę pamięci. Od góry można włożyć zwykłego jack'a co umożliwia podłączenie normalnych słuchawek. Od dołu jest wejście na ładowarkę i mikrofon. Na rogu jest zaczep na smycz.

Co do klawiatury: przyciski są wypukłe, dzięki czemu czuć je pod palcem. Wydawać by się mogło, że podczas pisania smsa naciśnie się kilka na raz. Ale to tylko wrażenie, pomimo małych klawiszów pisze się szybko i sprawnie, oczywiście trzeba się wcześniej przyzwyczaić. Gorzej jest z przyciskami funkcyjnymi do wywoływania ekranu gotowości, kalendarza, książki telefonicznej czy wiadomości. Te przyciski są płaskie i trochę poniżej poziomu sąsiadujących przycisków. Ale za to nadrabiają wielkością, przez co nie jest tak tragicznie.

Tylną opisywaną przeze mnie antypoślizgową klapkę można łatwo ściągnąć. Pod nią kryje się pojemna bateria (1500mAh). Z tyłu również jest aparat cyfrowy o matrycy 2 megapikselowej, z dosyć mocną diodą i lusterkiem do robienia zdjęć na naszą klasę, bądź MySpace

Tyle wyglądu i ogólnych wrażeń wizualnych. Przejdźmy do softu.

Za obsługę telefonu odpowiada Symbian S60v3. System chodzi żwawo, nie ma przestojów większych (czasem się zdarza w niektórych funkcjach). Jak na telefon jest dobrze wyposażony. Posiada funkcję dwóch trybów działania: biznesowy i osobisty. Gdy przełączamy się z jednego trybu do drugiego zmieniają się nam ustawianie takie jak tapeta, motyw, dzwonki, włączone aplikacje w trybie gotowości. Osobiście z tego nie korzystam, ale gdy ktoś chce mieć jeden telefon od załatwiania spraw służbowych i prywatnych to może się przydać.

Na "pulpicie" możemy umieścić skróty do funkcji w telefonie, oraz aplikacje, np. podsumowanie zaplanowanych wydarzeń czy zadań na dziś. Menu główne jest rozplanowane logicznie. Do tego konfigurowalne. Możemy poprzestawiać ikonki tak jak się nam to podoba. Każda z kategorii w menu jest folderem i ikonki z tych folderów można swobodnie przenosić z jednego do drugiego. Więc jeśli z jakichś powodów nie podoba nam się układ ikonek po folderach możemy je po swojemu poukładać. To bardzo duży plus.

W rejestrze połączeń możemy wyznaczyć termin po jakim będą usuwane stare połączenia. Pewnie taki rejestr zajmuje mało miejsca ale jest możliwość automatycznego zadbania o to aby się nie rozrastał. Telefon obsługuje funkcję Push 'n Talk (Naciśnij i mów), która miała wyprzeć krótkofalówki. Polega ona na tym że telefon łączy się do serwera w sieci, który zarządza połączeniami. Gdy chcemy coś powiedzieć do drugiej osoby z telefonem co obsługuję również tę funkcję wystarczy nacisnąć i coś powiedzieć. Jak w CB tyle że nie ograniczamy się ich zasięgiem. Oprócz tego w telefonie jest aplikacja do połączeń głosowych przez Internet. Jeśli mamy sieć WiFi w domu, możemy się do niej podłączyć i rozmawiać przez Internet jak na Skype'ie.

To nie koniec możliwości i sposobów komunikowania się przez ten telefon. Dochodzi jeszcze czat internetowy, a raczej komunikator. Pozostałe funkcje połączeń to standard czyli sms i możliwość szybkiego wybierania kontaktów.

Bluetooth w tym telefonie ma jedną wadę: nie obsługuje wszystkich protokołów wymiany danych. Np. nie można przeglądać udostępnionej zawartości innych urządzeń. Praktycznie bluetooth służy tylko do wysyłania i odbierania plików czy podłączania różnych urządzeń. Ale jeśli chodzi o wymianę plików pomiędzy urządzeniami (komp-komórka) nie ma żadnych problemów w Ubuntu. Ikona komórki pojawia się na pulpicie i możemy przeglądać i modyfikować zawartość pamięci telefonu i karty.

Znacznie szybszą metodą wymiany danych jest podpięcie komórki kablem przez USB. Niestety w ten sposób da się wymieniać dane tylko z kartą. Do pamięci komórki nie mamy dostępu. Telefon działa po prostu jak czytnik kart microSD. Jeśli jest karta to zachowuje się jak zwykły pendrive.

Nokia zaleca używać Ovi zamiast starego Nokia PC Suite. Ma ładniejszy interfejs jednak pod Windows 7 chodzi on dosyć opornie. Lepiej się to prezentuje i działa na XP. Ale nad tematem Ovi nie będę się rozpisywał, bo nie ma klienta pod Ubuntu. Mogę tylko dodać że służyć może do ładowania map, plików, synchronizacji, aktualizacji telefonu. Jedną wykonałem i przebiegła bez błędów, ale trwała długo.

Spośród trybów USB komórki jest transfer multimediów. Działa to tylko z Ovi i PC Suite, więc pod Ubuntu nam się to nie przyda, ale jeśli chcemy synchronizować muzykę wystarczy wybrać tryb pamięci masowej. Banshee czy Rhythmbox bez problemu synchronizują muzykę w tym trybie.

Telefon pod Ubuntu może nam posłużyć za modem 3g. Zamiast trybu Połącz z siecią wybieramy PC Suite. Połącz z siecią wyświetla dysk, na którym znajdują się sterowniki do Windows'a - to nas nie interesuje. Gdy wybierzemy to drugie Network Manager wykrywa modem i możemy konfigurować połączenie.

Jeśli chcemy mieć net w komórce nie płacąc dodatkowo za połączenie z netem możemy użyć WLAN. Najlepiej ad-hoc. Komórka obsługuje mało form zabezpieczeń, do użycia w tym trybie mamy tylko WEP (64 i 128 bitów), który bezpieczny nie jest. Do tego nie działa wykrywanie DHCP serwowane przez dnsmasq w Network Manager. Więc trzeba ustawić połączenie na sztywno co ma swoje plusy, bo będzie bezpieczniejsze nawet przy połączeniu WEP. Ustalamy maskę podsieci i IP, wpisujemy w komórce adresy DNSów, ustalamy kanał na jakim ma działać. W Network Manager ustalamy klucz WEP (oczywiście ten sam co w komórce), przestawiamy kanał i udostępniamy połączenie netowe w iptables. Na ten sposób udostępniania netu komórce można napisać oddzielny artykuł.

W najnowszej aktualizacji pojawił się sklep Ovi domyślnie zainstalowany (wcześniej trzeba było go sobie ściągnąć). Pozwala on na zakup aplikacji, motywów, wideo, dźwięków, gry itd. Są również darmowe rzeczy do ściągnięcia. Ale generalnie nie ma nic ciekawego.

Gdy lubimy sobie posłuchać muzyki, a używaliśmy wcześniej odtwarzaczy mp3/4 możemy z nich zrezygnować. Wystarczy się zaopatrzyć w kartę microSDHC, max. 8 GB, zsynchronizować muzykę za pomocą jakiegoś odtwarzacza lub po prostu ją skopiować i możemy  słuchać. Ewentualnie możemy dodatkowo zaopatrzyć się w dodatkowy program do słuchania mp3, bo ten systemowy jest beznadziejny. Będąc już przy temacie kart pamięci warto zwrócić uwagę na możliwość zaszyfrowania jej zawartości. Dzięki temu dane na karcie i w pamięci telefonu nie będą tak łatwo odczytane.

Przejdę teraz do funkcji, która w telefonie tej klasy powinien być standardem. Brakuje mi czarnej listy telefonów od których nie chcemy odbierać połączeń. Brak jest również możliwości blokowania połączeń od osób spoza książki i czy numerów ukrytych. Owszem można to rozwiązać programowo, ale za dobre programy tego typu trzeba płacić.

Jakiś czas temu Nokia reklamowała się darmowymi mapami do swoich komórek. Dzięki Ovi można je wgrać. Telefon nie posiada wbudowanego GPSa, ale można wykorzystać moduł na bluetooth'a. Jeśli w tym samym momencie mamy dostęp do netu możemy pobierać zdjęcia satelitarne okolicy. Ale nie są one takiej jakości i tak często aktualizowane jak te z Google Maps. Jest również tryb hybrydowy, który łączy zdjęcia satelitarne i mapę cyfrową. GPSa nie musimy koniecznie wykorzystywać do jazdy samochodem, mapa posiada również tryb pieszy. Gdy jedziemy samochodem możemy wykorzystać tryb 3d mapy. To ułatwi orientacje w terenie. A teraz minus: nawigacja czyli wyznaczanie trasy dojazdu/dojścia już jest usługą płatną. Co do nawigacji jeszcze - jeśli nie podoba nam się Nokia Maps, możemy użyć Google Maps, ale to będzie wymagało połączenia internetowego.

Idąc dalej poprzez funkcje telefonu można natknąć się na polecenia głosowe. To jest bardzo ciekawe, ponieważ nie musimy nagrywać próbek swojego głosu. Telefon rozpoznaje mowę i automatycznie wybiera funkcje. Warunek: trzeba wymawiać funkcję tak jak jest nazwana. A natomiast jeśli chcemy aby telefon czytał nam np. smsy, bo mamy zajęte ręce trzeba zainstalować polski syntezator mowy (za darmo do ściągnięcia ze strony Nokii). Syntezator jest na tyle inteligentny że potrafi czytać np. emotki zapisane za pomocą znaków. Jeśli dostaniemy tekst :) to przeczyta to jako uśmiech, a nie dwukropek, zamknij nawias. Dodatkowo istnieje możliwość czytania czasu, ostatnich połączeń, kontaktów podczas wybierania.

Wędrując po katalogu z narzędziami natkniemy się na Klucze aktywacyjne. Ta funkcja ma za zadanie ograniczać użytkownika. Mianowicie kupujemy w sklepie internetowym plik dźwiękowy zabezpieczony kluczem aktywacyjnym, który pozwala np. na odtworzenie kilkukrotne utworu, bądź ograniczenie dystrybucji pliku. To zabezpieczenia antypirackie. Czyli tak naprawdę wydając pieniądze na dany utwór nie posiadamy go na własność, tylko mamy możliwość jego odtworzenia. To tak jakby kupić płytę z muzyką, która po dziesięciokrotnym odtworzeniu ulega samozniszczeniu. Jak z Windows'em: nie jesteśmy jego właścicielem, ale mamy prawo go używać. Całe szczęście do odtwarzania mp3 czy innych plików muzycznych nie potrzeba żadnych kluczy i nie trzeba się o to martwić.

Kolejną ciekawą funkcją jest kreator ustawień. To już standard w dzisiejszych telefonach. Ale co mnie zaciekawiło to to, że telefon pomimo tego że nie jest zbrandingowany posiadał od razu ustawienia potrzebne do nawiązania połączenia z Internetem czy wysłania mmsa. Okazuje się, że Nokia ma umowę z każdą z sieci i posiada w niej specjalny numer pod którego wysyła po cichu, bez wiedzy użytkownika, smsa z zapytaniem o ustawienia. Sieć odpowiada i ustawienia automatycznie są w telefonie. Tak samo było w przypadku zaproszenia do serwisu Nokii. Nie długo po tym jak ustawiłem telefon, dostałem smsa z numeru "Nokia" (numer był ukryty przede mną, dopiero po podłączeniu do programu Ovi mogłem go zobaczyć). Było w nim zaproszenie do zarejestrowania się w serwisie Ovi, dzięki czemu mam dostęp do sklepu Ovi i kilku innych usług.

Jako, że telefon ma czytnik kart pamięci, co może sprawić, że będziemy posiadali sporą ilość danych. Przydatna jest wtedy funkcja wyszukiwania plików, muzyki, kontaktów, wiadomości, kalendarza, notatek, itd.. Ta sama aplikacja indeksująca ma możliwość wyszukiwania w Google.

Przejdę teraz do aplikacji biurowych, które znajdują się w telefonie. Najważniejszą z nich jest na pewno QuickOffice, który pozwala na otwieranie, edytowanie, tworzenie plików *.doc, *.xls i *.ppt. Oczywiście nie ma co liczyć na wsparcie otwartych standardów, chyba że za pomocą jakiejś innej aplikacji. Ale całe szczęście OpenOffice da sobie rade ze stworzonymi plikami. Ciekawą funkcją są aktywne notatki. Można w nich zapisywać oprócz tekstu zdjęcia, notatki głosowe, linki, kontakty, wideo czy po prostu pliki. To wszystko można miksować w dowolnej konfiguracji, dzięki czemu możemy nagrać filmik komórką, potem dodać komentarz i ewentualnie zdjęcie. Taką notatkę możemy potem np. wykorzystać do bloga.

Gdy zaopatrzymy się w słownik (do ściągnięcia za darmo ze strony Nokii) mamy elektroniczny translator. Tłumaczy słowa, opisuje je oddając lepiej sens. Doinstalować można maksymalnie dwa języki (nie licząc angielskiego, który jest zainstalowany domyślnie).

Telefon posiada możliwość łączenia się przez VPN z siecią lokalną po uprzednim zainstalowaniu certyfikatów. Tej możliwości jeszcze nie testowałem. Może w którymś z przyszłych artykułów opiszę jak to zrobić w Ubuntu. Jeśli się połączymy do sieci lokalnej, w której będą drukarki sieciowe, będziemy mogli bezpośrednio drukować dokumenty z komórki. Telefon nie obsługuje PictBridge.

A propos dokumentów: oprócz tych wszystkich biurowych możliwości jest jeszcze czytnik PDFów, ale to nie powinno nikogo zaskoczyć. Adobe zrobiło wersję Reader'a na Symbiana, który jest w standardzie. Dokumenty wyświetlają się szybko, tak samo jak ich skalowanie i powiększanie.

Można napisać jeszcze o programie do pakowania plików do ZIPów. Praktycznie wszystko można zrobić ze spakowanym plikiem: od usuwania zawartych plików po szyfrowanie.

Reszta to kalkulator, kalendarz, konwerter miar, alarm, notatki, menedżer plików. Czyli standard. No może kalendarz jest nieco lepiej zaprojektowany niż to co widziałem w innych telefonach. Bez otwierania pojedynczego dnia można zobaczyć podsumowanie zajęć i spotkań.

Mocną stroną Symbiana jest wszędobylska pomoc. Do której opcji się nie wejdzie, wszędzie jest pomoc. Można ją wywołać również z głównego menu. Jest tam również samouczek i rejestracja w My Nokia, dzięki czemu gdy wyjdzie nowa wersja oprogramowania dostaniemy smsa z informacją.

Na koniec przeglądarka internetowa. Po kilku chwilach jej użytkowania zainstalowałem Operę Mobile, która na tej komórce chodzi bardzo dobrze. Ta systemowa jest słaba i mało funkcjonalna. Jedyny jej plus to czytnik RSS, ale ten też ma swoje wady, bo nie można usuwać starych wiadomości.

Telefon przez swoje możliwości rozbudowy może odtwarzać różnego rodzaju pliki multimedialne. Tu praktycznie nie ma żadnego ograniczenia jeśli chodzi o formaty. Jeśli coś nie jest obsługiwane przez system, to zawsze znajdzie się jakaś aplikacja, która obsłuży dany plik. To są zalety systemu operacyjnego.

Zacznę od dyktafonu. Nagrywa pliki w dwóch formatach: WAV i AMR. Pierwszy ma jakość bezstratną, drugi za to mało miejsca zajmuje nawet po zapisaniu 5 minut, ale jakość jest słabsza. Szkoda, że nie można nagrywać rozmów telefonicznych. Ale jak pisałem w poprzednim akapicie, jest to do rozwiązania programowo.

Jedną z ważniejszych rzeczy w telefonie (moim zdaniem) jeśli chodzi o multimedia to odtwarzacz muzyczny. Tutaj w telefonie to porażka. Pomimo że mam zgrane prawie 8 GB muzyki na karcie, odtwarzacz tego nie widzi i skanuje tylko kilka mp3 z wybranych katalogów, mieszczących się zazwyczaj w pamięci telefonu. Myślałem, że naprawią to podczas aktualizacji, ale sytuacja się nie zmieniła. Trzeba się posiłkować oprogramowaniem firm trzecich. Tutaj jest spory wybór.

Jeśli jesteśmy przy muzyce musimy wspomnieć o możliwości nabycia jej w sklepie Nokii. Raczej nie znajdziemy tu nic ambitnego. Nie dość, że trzeba będzie zapłacić za muzykę w sklepie to jeszcze sieci za transfer danych. Jeśli chcecie kupować muzę przez sieć, róbcie to na kompie.

Oprócz słuchania muzyki możemy słuchać podcastów. Tutaj do łączenia się z siecią polecałbym WiFi ze względu na to, że podcasty mogą swoje MB zawierać. Możemy ustawić naszą sieć domową wifi tak, aby pozwalała komórce na dostęp do sieci. Później w konfiguracji podcastów ustalamy stałą porę odświeżania lub co jakiś czas. Czyli wracamy do domu o 18, włączamy wifi w telefonie i kładziemy telefon i zapominamy o tym, że telefon o 18:10 dokona aktualizacji wszystkich naszych ulubionych podcastów.

Przejdźmy do obrazu. Aparat fotograficzny w tej Nokii to porażka: brak autofocus'a, duży szum, słabe odwzorowanie kolorów. Co prawda nie ma co się dziwić, to tylko aparat w komórce, ale autofocus'a mógłby posiadać, aby bez problemów można było zeskanować kody QR. Aparat posiada standardowe funkcje: flash, tryb nocny, tryb sekwencji, samowyzwalacz. Maksymalny rozmiar zdjęcia to 1600×1200, kilka stopni jakości. Maksymalna rozdzielczość filmu jaki można nagrać to 320×240, w formacie mp4 lub 3gpp (w zależności od tego czy wybierzemy Długość maksymalną czy pasującą do MMS).

Drugim odtwarzaczem mediów (nastawionym bardziej na filmy) jest RealPlayer. Obsługuje formaty MP4, MPEG4, 3GP, Realvideo i Realaudio (to oczywiste), AAC, AMR i MIDI. Jeśli to nam będzie mało, zawsze możemy zastosować coś innego.

W katalogu multimediów jest coś takiego jak Dźwięki 3D. Intrygująca nazwa. Moim zdaniem ta funkcja powinna się znajdować w opcjach dźwięku, ale mniejsza z tym. To coś ma za zadania symulować dźwięk przestrzenny przez zmianę efektu reverb w celu osiągnięcia wrażenia poruszającego się wokół telefonu dźwięku (kiedy ktoś do nas dzwoni). Dodatkowo możemy wybrać otoczenia w jakim dźwięk 3D ma się poruszać (pogłos). Z niektórymi dźwiękami ta opcja nie współdziała tak jakbyśmy tego chcieli.

Najmniej przydatna funkcja (mi się wydaje) to odtwarzacz flaszów. Animacje flash mają to do siebie, że strasznie obciążają procesor, szczególnie tak słabo taktowany jak ten komórce. Domyślnie są dwa wygaszacze w komórce we flaszu i praktycznie do ich przeglądania się nadają. Tyle, że wygaszacz działa tylko określoną ilość czasu, później włącza się zegarek i nie da się tego wyłączyć. Ale może lepiej, bo mniej prądu zużywa wyświetlacz.

Wracając jeszcze do muzyki jak w każdej normalnej komórce jest radio. Tu nie ma się co rozpisywać po za jedną ciekawą funkcją tego radia. Podaje się swoje położenie (miasto), a komórka z sieci ściągnie listę stacji radiowych dostępnych w tym rejonie. Oprócz radia tradycyjnego jest jeszcze internetowe. Lecz te wymaga połączenia internetowego. Można wyszukiwać i dodawać do ulubionych stacje internetowe.

Ostatnia funkcja z multimediów, którą tu opiszę do udostępnianie plików przez połączenie internetowe na takich serwisach jak Ovi, Flickr czy Vox. Wybieramy plik i szybko wędruje on na nasz profil w którymś z tych serwisów.

Na widok pełnej klawiatury wydawać by się mogło, że ciężko się piszę wiadomości. Nic bardziej mylnego. Przyciski są wypukłe więc daje rade w nie trafiać. Nawet jeśli nie trafi się równo i naciśnięte zostanie dwa lub więcej na raz przycisków, to zarejestrowany będzie tylko ten, który był naciśnięty pierwszy. To pozwala uniknąć pomyłek. Taka funkcja mogła powstać tylko w doświadczonej firmie jak Nokia.

Jedną z kontrowersyjnych rzeczy w Symbianie są certyfikaty. Z jednej strony chronią nas przed szkodliwym oprogramowaniem, a drugiej strony utrudniają życie użytkownikom, którzy chcą zainstalować darmowe oprogramowanie lub swoje. Aby zainstalować oprogramowanie musi być ono podpisane certyfikatem producenta. Takie certyfikaty producent dostaje od twórcy Symbiana. Są programy, które można zainstalować bez certyfikatu, ale jest ich mało. Ci co piszą sami oprogramowanie mają problem, bo zazwyczaj nie mają kasy aby kupić certyfikat. Dlatego jakiś czas temu Symbian wydawał certyfikaty dla developerów, dzięki nim można było instalować oprogramowanie tylko na jednym (swoim) telefonie, taki certyfikat był ściśle związany z numerem IMEI.

Ale sytuacja nie jest bez wyjścia. Serwis opda.cn umożliwia wygenerowanie takiego certyfikatu dla developerów. Trzeba podać tylko swój numer IMEI i poczekać na jego wygenerowanie. Czasem to trwa ze względu na to, że wiele osób próbuje wygenerować taki certyfikat. Gdy pobierzemy go sobie na telefon, ściągniemy i zainstalujemy program o nazwie Freesigner, konfigurujemy go. Teraz aplikacje możemy sami podpisywać w telefonie tuż przed instalacją. Po tej czynności nie powinniśmy mieć problemów z zainstalowaniem programów. Należy pamiętać o jednym: podpisanego naszym certyfikatem oprogramowania nie możemy zainstalować na innym telefonie (inny IMEI).

Ale co geek może robić z tym telefonem? Oczywiście modyfikować systemowe oprogramowanie. Normalnie taka czynność jest zabroniona ze względu na bezpieczeństwo. Nie mamy dostępu do wszystkich folderów systemowych. Z pomocą przychodzi nam program helloOX. Program instaluje się jak każdy inny i odblokowuje nam dostęp do systemowych katalogów, w których teraz możemy zapisywać. Dodatkowym atutem tego programu jest to, że w opcjach można zabezpieczyć system z powrotem. Jeśli zamierzamy cokolwiek manipulować w systemie należy pamiętać, że możemy go uszkodzić i obudzić się z ręką w nocniku.

Na koniec napisze o próbie jakiej się podjąłem podczas testowania telefonu. Za pomocą OpenSync chciałem zsynchronizować kontakty, kalendarz i notatki telefonu z Evolution. Robiłem to na Ubuntu 9.10. Podczas próby synchronizacji telefon rozłączał się z komputerem, uniemożliwiając wymianę danych. Generalnie nie udało mi się zsynchronizować urządzeń. Podobno daje rade to zrobić z Nokią E71. Kiedyś spróbuje jeszcze raz na 10.04 i opiszę jeśli mi się uda.

Na koniec dam zestawienie plusów i minusów. Zacznę od tego drugiego:

To główne wady E63, które mi rzuciły się w oczy. Teraz zalety:

Pomimo, że telefon ma swoje wady możliwość rozbudowy systemu rekompensuje minusy. To plusy systemu operacyjnego na komórce. Względnie komunikuje się z Ubuntu. Ale jeśli będziemy chcieli go zaktualizować, będzie potrzebny Windows.

W razie jak będę się bawił Symbianem i odkrywał jakieś ciekawe rzeczy, będę umieszczał o tym artykuły, w odpowiednim dziale który pewnie w przyszłości powstanie.